آرامگاه های امامزاده محروق و امام زاده ابراهیم نیشابور

بنام خدا

 http://arad60.blogsky.com/1396/03/27/post-66/

 

 امامزاده محروق

 

 

جناب محمد فرزند محمد فرزند زید فرزند امام زین‌العابدین علیه‌السلام -پیشوای چهارم شیعیان- مانند سایر بنی هاشم و علویین در زمان خلافت مامون عباسی، در سال ۱۹۹ هجری قمری در راس نهضتی در کوفه علیه خلافت عباسی قیام کرد و در نهایت پس از سرکوبی قیام و کشته شدن رهبر نظامی آن,محمد بن محمد محروق(رهبر فکری و سیاسی شورش) برای اخذ تصمیم به مرو که مرکز خلافت بود فرستاده شد. اما در سال ۲۰۰ هجری قمری به دستور حاکم نیشابور به شهادت رسید و پیکر پاکش را به منظور عبرت پیروانش مانند جدش زید و عمش یحیی به آتش کشیده شد و خاکستر آن را در محله تلاجرد از محله های قدیم نیشابور به خاک سپردند و به همین مناسبت کلمه «محروق» به نامش اضافه گردید. از طرف دیگر برخی منابع به قتل وی به وسیله سم اشاره می‌کنند که منجر به تکه‌تکه شدن ریه او و خروج آن از گلوی امامزاده می‌شود از این رو ایشان را «مهروق» (یعنی کسی که خونش ریخته شده) می‌شناسند و گفته می‌شود که «هـ» به مرور زمان به «حـ» تبدیل گشته است که در گویش نیشابوری بی‌سابقه نیست چنان که در این گویش «هوله» به صورت «حوله» و «هال» به «حال» تبدیل شده است.

بر اساس گفته ی سید احمد یزدی اردکانی صاحب شجرة الاُولیا، از نسابین مشهور و معتبر، از فرزندان بلافاصله ی امام زین العابدین علیه السلام، یکی زید شهید است که چهار پسر داشته؛ نخست محمد و دوم یحیی و سوم نیز یحیی ملقب به ابی عیسی و چهارم حسین ملقب به ذی الدمعه که گویند از فرط گریستن از خوف خدا در فرجام زندگی نابینا شده بود و در زهد و تقوی و علم و فضل سرآمد روزگار خویش به شمار می آمده و کنیه ی وی ابو عبدالله بوده است و به روایت امام صادق، ذی الدمعه، در سال 134 هـ.ق دامن از سرای خاک برگرفته و به عالم باقی شتافته است. از فرزندان وی علی و حسین و یحیی و محمد را نام برده اند، که این محمد، نام مادرش ام ولد مسما به عاتکه، در نیشابور شهید شد و مقبره اش اینجاست و نبیره ی اما سجاد علیه السلام می باشد و به «امامزاده محمد محروق» معروف است.