حسین آوی ابن محمد بن آوی علوی شاعر آخر قرن هفتم وآغار هشتم ادیب متوسل بود
2- حسین آوی
حسین آوی ابن محمد بن آوی علوی شاعر آخر قرن هفتم وآغار هشتم ادیب متوسل بود
ترجمه محاسن اصفهان از مفضل بن سعدی مافروغی که به سال 729 ق به پایان رسانیده ومستر بر اون آن در1901 م به انگلیسی ترجمه وچاپ کرده از اوست
عباس اقبال ترجمه فارسیآوی رادر سال 1328 ش در تهران منشر کرده است
اشعار آوی در صغحات 6-7-24-28- 31- 33 43 ر- 44 58 -99-101- 115 - 133 - 135- آن کتاب دیده میشود صفحه 7938 الفتنامه دهخدا
کتاب فرهیتخگان ساوه
مولف : دکتر اوالقاسم فخاریان
ص-2
شرح حال کامل در کتاب به رشته تحریر در آورده
جمع آوری / محمد شرافت ساوجی 24 اسفند 1398
حسین آوی
معنی حسین آوی در لغت نامه دهخدا
حسین آوی. [ ح ُ س َ ن ِ ] (اِخ ) ابن محمدبن الرضا آوی علوی. شاعر آخر سده ٔ هفتم و آغاز هشتم هجری. ادیب مترسل بود. او راست : ترجمه ٔ محاسن اصفهان از مفضل بن سعد مافروخی که به سال 729 هَ. ق. بپایان رسانیده و براون آن را در 1901 م.به انگلیسی ترجمه و چاپ کرد، عباس اقبال ترجمه ٔ فارسی آوی را در سال 1328 هَ. ش. در تهران پخش کرده است. اشعار آوی در ص 6، 7، 24، 28، 31، 33، 43، 44، 58،99، 101، 115، 131، 132، 135 آن کتاب دیده میشود.
https://dictionary.abadis.ir/fatofa/
صفحه اصلی » رستهها » دین و آیین » اسلام » آوه، دومین کانون تشیع در ایران
آوه، دومین کانون تشیع در ایران
نویسنده: حسن جلالی عزیزیان
آوه یا آبه از معدود شهرهای باستانی در دل ایران کهن است که از طلیعه ظهور دین مبین و نجات بخش اسلام دراین سرزمین تادیر گاهی نزدیک به زمان حاضر نشانه هایی از حیات رادر خود نگاه داشته و به مهد تشیع و شرف تقرب و ارادت به خاندان نورانی پیامبر گرامی اسلام شهرت یافته بود . شهری خوش نام و شیعه نشین که به همراه شهرهای قم ،کاشان و تفرش چهار شهر شیعی در قلب ایران بودندو از پایگاه های پر افتخارو اقتدار پیروان اهل بیت شهره آفاق اسلام به حساب می آمدند.
ر عموم منابع قديم، آوه به عنوان يكي از شهرهاي مهم شيعه نشين ومردم آن به عنوان شيعياني متعصّب وصف شده اند.(1) تاآنجا كه نام آوه تداعي كنندة يك مركز مهم و فعال شيعي بوده.موضوع مهمي كه در اينجا بدان پردا خته مي شود،چگونگي ورود تشيع به اين منطقه وعوامل بقا وگسترش آن است.
كهن ترين مأخذي كه دربارة تشيع مردم آوه سخن گفته،كتاب معروف تاريخ قم تأليف حسن بن محمدقمي(387ه.ق) است. عنوان باب چهارم اين كتاب چنين است:
«درذكر آمدن عرب آل ملك بن عامرالا شعري به قم وآبه ومتوطن شدن بدين هردوشهروذكرسبب انتقال ايشان ازكوفه به قم وآبه براختلاف روايات وذكر سبب كشتن حجاج بن يوسف، محمد بن سايب بن ملك اشعري را.»
اعراب اشعري كه به تشيع شهرت داشتند،پس از كشته شدن محمد بن سايب بن ملك براي دورماندن ازتعرض مجددحجاج،راهي نواحي مركزي ايران شدندودراطراف قم وآبه سكني گزيدند.
اين حادثه كه درنيمةدوم قرن اول هجري به وقوع پيوست بايد آغاز تشيع دراين منطقه به حساب آورد.برهمين اساس بايدگفت كه تشيّع مردم آوه همپاوهمزمان باتشيّع مردم قم بوده است وحتي نمي توان آن رامتأثرازتشيع مردم قم دانست.
» کتابناکهای مرتبط:
مظفر الدین شیخ علی حکام محشور بوده واز خوان نعمت ایشان بهره می برده است.
نظر ترجمه مکلف است واز حیث جزالت کلام ورسلالت اسلوب از نمونه های قابل توجه است 1
1- طبقات الشیعه قرن ثامن ص 58 محاسن اصفهان مقدمه ریاض العلما ء ج 6 ص 140
جمع آوری / محمد شرافت ساوجی 24 اسفند 1398
